Рет қаралды 149
ตั้งข้อสังเกตว่า ธรรมะในพระพุทธศาสนาจำนวนมาก มีวิถีปฏิบัติที่สะท้อนหลักการใส่ใจแต่ไม่ตามใจ สุขใจโดยไม่ต้องได้ดังใจ
พุทธศาสนิกชนฝึกฝนพัฒนาจิต ด้วยการฝืนนิสัยของจิตที่เป็นผลของกิเลส เจริญความระลึกได้ (สติ) อยู่เรื่อยๆ และดูสิว่า จะได้พบกับความสุขที่ไม่ขึ้นอยู่กับการที่เราได้ดั่งใจของเราหรือไม่?