Рет қаралды 284
«Από την Τροία, στο Αφγανιστάν και τη Γάζα. Έρις και Νέμεσις. Για
ποιον εχθρό; Ένα μήλο. Εύα; Ένας θρήνος• ίδιος, πάντα! Ιφιγένεια! Αστυάνακτα!
Μύρτις! Σαρμπάτ! Αλί! Μαρία! Ποιο το πρόσχημα; Ποια η αιτία; Το αποτέλεσμα;
Κάποιος θα χάσει! Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και ενώ ακούμε τον βόμβο του
χαμού να πλησιάζει, μένουμε εκστατικοί στην όψη, στον ήχο του. Γιατί, ο “Δίας” όρισε
ο άνθρωπος να πάθει και για κάποιο λόγο, από τότε, ο πόνος έχει έναν τόπο και μία
γλώσσα για όλους· την τραγωδία
...και η Κάθαρσις;
Τελικά, ποιος έπαθε; Ποιος έμαθε;»
~ Β. Κίτνα.
Η χοροθεατρική απόδοση «Από την Ορέστεια μέχρι σήμερα…“πάθει μάθος”;», διασκευή βασισμένη κυρίως στο πρώτο μέρος της Ορέστειας του Αισχύλου «Αγαμέμνων» και στο «Γράμμα στον Ορέστη» του Ιάκωβου Καμπανέλη, πραγματεύεται την απώλεια και τη δικαίωση. Κατά πόσο το στοιχείο της επανάληψης μέσα από τον μύθο, την ιστορία, δίδαξε ή όχι τον άνθρωπο σήμερα.
Πρόκειται για το 2ο μέρος τρίπτυχου που πραγματεύεται τη σύγκρουση, την απώλεια και τη δικαίωση μέσα από το στοιχείο της επανάληψης και το οποίο εγκαινίασε το 6ο Μαθητικό Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Αχαρνών (2024) μαζί με το Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης».