Рет қаралды 163
Бобуршунос шоира шеърини эътиборингизга ҳавола этилмоқда.
АРМОН
“Кетиб борар дунёдан бир из,
Кетар Ишқнинг сарбозалари…”
Ахир нега очилмадингиз,
Самарқанднинг дарвозалари?
Ишонч йўқдир шоир зотига,
Ишқ қўлида умри азалий.
Нега уни қўлламадингиз,
Бирон-бир дўст,
бирон-бир валий?
Балки унинг каҳкашонига
Керак эди осмон тираги!
Шоир эди, ахир, Заҳриддин,
Ошиқ эди унинг юраги…
Ер юзининг гўзал малаги -
Сочар экан тенгсиз бир чирой,
Олислардан Самарқанд бўлиб,
Чорлаб турди
кўк юзида Ой!
Олиб унинг андозаларин
Қурса ҳамки салтанат бир ён,
Ҳар тун кезиб юрт тупроғини,
Тушларида йиғлади гирён…
Ўлимолди кўрди У тирик,
Тушаркан нур ҳавозалари -
Очиқ эди беҳишт бағридек
Самарқанднинг дарвозалари!..