Рет қаралды 61,145
#พระเครื่อง #เบี้ยแก้ #หลวงปู่บุญ
คลิปนี้ ๔ มีนาจะว่าด้วยเรื่องวัตถุมงคลที่สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันภัยอันตราย กันของสายมืด คุณไสย
และช่วยรับสิ่งไม่ดีที่เข้ามาหาตัว แทนเจ้าของ
สวัสดีครับพี่ๆ เพื่อนๆ คลิปนี้ ๔ มีนาจะอาราธนาเบี้ยแก้ สายวัดกลางบางแก้ว ในยุคของหลวงปู่บุญ ขนฺธโชติ ซึ่งในยุคนั้น เบี้ยแก้ที่ขึ้นชื่อในเรื่องความขลัง ก็จะมีตัวอย่างเช่น สายของหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว และสายของหลวงปู่รอด วัดนายโรง
เบี้ยแก้ที่สร้างโดยหลวงปู่บุญ ส่วนมากที่พบจะมีทั้งเบี้ยแก้ที่ลงรัก และไม่ลงรัก อาจมีถักเชือกบ้าง ซึ่งส่วนมากจะมีรอยจารยันต์นะครับ เบี้ยแก้สายวัดกลางบางแก้ว ยังมีการสร้างเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน วิธีการดูเบี้ยแก้เก่ามีจุดสำคัญอยู่ไม่กี่จุด เพราะเบี้ยแก้จะมีรายละเอียดไม่มากเหมือนพระเครื่อง ซึ่งคลิปนี้จะเป็นเบี้ยแก้ที่หุ้มโลหะทั้งลูก และไม่ลงรักทับ
วิธีการสร้างเบี้ยแก้ ครูบาอาจารย์จะใช้เบี้ย ซึ่งเป็นเปลือกหอยหลังอูม และก็จะมีวิธีการเลือกเบี้ยแล้วแต่วิชาหรือสูตรของแต่ละท่าน ใช้วิชาเล่นแร่แปรธาตุไล่ปรอทใส่ลงไป และอุดชันนะโรงหรือยางไม้เพื่อกันไม่ให้ปรอทไหลออกมา เบี้ยแก้บางสายจะเป็นแบบเปลือย คือยังเห็นเปลือกหอยได้อยู่ บ้างก็จะปิดตะกั่วบางส่วน หรือทั้งหมด หรือบางสายจะมีการถักเชือกหุ้ม และมีหูสำหรับห้อยได้
หลักของการใช้ตะกั่วในการสร้างวัตถุมงคล ตะกั่วเป็นแร่เนื้ออ่อนมาก จึงคงรูปได้น้อย ถ้าดูจากความแข็งของโลหะที่หุ้มเบี้่ยแก้แล้ว สิ่งที่ใช้หุ้มเบี้่ยแก้ ถึงแม้ว่าตะกั่วจะเป็นส่วนผสมหลัก ไม่ควรจะเป็นตะกั่วอย่างเดียว ควรจะเป็นโลหะผสมเหมือนเนื้อชิน คืออาจจะมีเงิน ดีบุก สังกะสี หรือแร่อื่นๆ เป็นส่วนผสม ถ้าเป็นตะกั่วอย่างเดียว ไม่น่าจะหุ้มเบี้ยหรือปรอทได้นานเป็นร้อยปี ยิ่งเป็นวัตถุมงคลที่ใช้พกติดตัวเป็นประจำ ปรอทควรจะเกิดการปริแยก หรือแตกไปแล้ว
เบี้ยแก้ที่สร้างโดยหลวงปู่บุญ จนถึงปัจจุบัน จะต้องมีอายุประมาณ 90 ไปจนถึง 140 ปีเป็นอย่างน้อย
สำหรับเบี้ยแก้ลูกนี้ เป็นเบี้ยแก้หุ้มด้วยโลหะทั้งลูก มีรอยจารยันต์
สำหรับวิธีการพิจารณาเบี้ยแก้ อายุเป็นร้อยปี สิ่งที่เราต้องดู
๑ โลหะเก่า ต้องมีการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติได้ในระดับร้อยปี สำหรับตะกั่ว ธรรมชาติของตะกั่วเมื่อขึ้นรูป จะคงสภาพได้ประมาณ ๓๐๐ ถึง ๔๐๐ ปี ก็จะเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ขึ้นอยู่กับความหนาบางด้วยนะครับ ดังนั้นตะกั่วอายุเป็นร้อยปี เราต้องเห็นความสึกกร่อนที่เกิดขึ้น ถึงภายนอกจะดูเก่าแค่ไหน ถ้าไม่มีความสึกกร่อนของตะกั่วหรือโลหะ ก็จะดูผิดธรรมชาติ
การดูเนื้อตะกั่วและโลหะเก่า ผิวจะไม่เรียบตึง เราจะเริ่มเห็นความสึกกร่อน ผิวจะเหี่ยวเป็นลอน
เห็นร่องรอยต่างๆ ได้จากการใช้งาน เม็ดไขดูเป็นเม็ดผด เป็นขุยๆ อยู่บนเนื้อได้ทั่วไป บนจุดที่นูนกว่าหรือหนากว่าจะเห็นได้น้อยกว่า
ในส่วนที่ไม่โดนสัมผัส จะมีความแห้งและดูสากมาก
๒ รอยจาร การดูรอยจารเก่า
ขอบของรอยจาร มักจะต้องมีการปลิ้นไปตามธรรมชาติของการลงเหล็กจารแล้วเขียนเป็นยันต์
มีเส้นลากซ้อนทับกับดูกลมกลืน
เหล็กจารของแต่ละสำนัก หรือแต่ละครั้งที่ใช้ อาจจะมีทั้งที่คมและไม่คม
แต่อย่างไรก็ตาม จุดสำคัญคือที่ท้องหรือก้นรอยจารเก่า ควรจะมีสีและสภาพการ
เปลี่ยนแปลงของเนื้อ มีออกไซด์เกิดขึ้นใกล้เคียงกับบริเวณโดยรอบ
และจุดสุดท้ายที่เป็นจุดที่สำคัญมากอีกจุดที่ ๔ มีนามักจะใช้พิจารณาเบี้ยแก้เก่า คือบริเวณด้านใต้ของเบี้ยแก้ จุดที่เป็นขอบโลหะที่หุ้มเบี้ย บริเวณรอบๆ ของขอบจะต้องมีความเก่า เหี่ยว กร่อนและย่นจากการหุ้มโลหะเข้าขอบ
และโดยเฉพาะในร่องหรือซอกรอบๆ จะมีออกไซด์ของโลหะเกิดขึ้น รวมถึงคราบฝุ่นต่างๆ สะสมอยู่ ซึ่งเป็นจุดที่แต่งเก่าได้ยากมาก จุดนี้สำคัญมากนะครับ
๔ มีนา ขอสรุปวิธีการพิจารณาเบี้่ยแก้เก่า ไว้ตามนี้นะครับ
สิ่งแรก คือภายนอกต้องดูเก่าได้ด้วยสายตา เพราะเบี้ยแก้มีรายละเอียดไม่มาก
ถัดมาคือ ความเหี่ยวกร่อนของโลหะ ดูออกไซด์ที่เกิดขึ้น
ดูรอยจาร มีขอบปลิ้น ออกไซด์ในร่องและบริเวณรอบๆ ดูกลมกลืนกัน
และสุดท้ายดูขอบรอยหุ้มโดยรอบ และคราบความเก่าในร่อง
สำหรับเบี้ยแก้เก่าที่มีการลงรัก ถักเชือก หรือที่ไม่ได้หุ้มโลหะเต็มเบี้ย ไว้มีโอกาส ๔ มีนาจะนำมาทำคลิปเพื่อดูกันนะครับ หวังว่าพี่ๆ เพื่อนๆ จะได้รับประโยชน์จากคลิปนี้ ฝากกดไลค์ กดติดตาม กดแชร์ความรู้ดีๆ เป็นธรรมทาน
พระแท้อาจจะไม่ได้หายากเท่าพระแพง เรียนรู้เพื่อดูพื้นฐานวัตถุมงคลของพี่ๆ เพื่อนๆ ได้เอง แล้วไว้พบกันใหม่ สุขกายสุขใจครับ