Рет қаралды 25,967
Jedną z dwóch polskich jednostek lotniczych, które podczas II Wojny Światowej używały brytyjskiego samolotu wielozadaniowego DeHavilland Mosquito był 305 Dywizjon Bombowy. Powody, jakie stały za takim rozwiązaniem były dość oczywiste. Większość brytyjskich samolotów bombowych było obsługiwanych przez wieloosobowe załogi liczące od trzech do pięciu czy nawet sześciu członków personelu latającego. W przypadku wielkiego imperium brytyjskiego, obejmującego swoim zasięgiem nie tylko Wielką Brytanię, ale także liczne dominia skompletowanie nowej załogi, która mogła zastąpić zestrzelonych lub rannych lotników nie było aż takim problemem jak w przypadku państwa, którego siły powietrzne opierały się głównie na ludziach, którym udało się przekroczyć granicę z Rumunią, a później opuścić Francję po tym, jak nastąpił upadek tego kraju. W tych warunkach zgromadzenie odpowiedniej ilości personelu latającego było bardzo trudne i w ostateczności zmusiło Polaków do ograniczenia ilości dywizjonów bojowych uczestniczących w ofensywie bombowej przeciwko Niemcom, ze względu na duże straty. Innym rozwiązaniem okazało się wykorzystanie mniejszych samolotów bojowych, obsadzanych przez mniej liczne załogi, których zestrzelenie nie było aż tak odczuwalne z punktu widzenia polskich władz emigracyjnych, jak zestrzelenie Lancastera czy Wellingtona z liczną wieloosobową załogą. Pierwsze głosy w sprawie wprowadzenia do służby w 305 Dywizjonie samolotów Mosquito pojawiły się już wiosną 1943 r., jednakże nie zostały one wówczas wysłuchane i zamiast zgrabnych brytyjskich szybkich samolotów wielozadaniowych do dywizjonu dostarczono bombowce B-25, które nie cieszyły się ani zbyt dużym powodzeniem, ani nie wzięły udziału w zbyt wielu operacjach bojowych - ich największą wadą pozostawało to co zadecydowało o wycofaniu z eksploatacji w dywizjonie bombowców brytyjskich - wymagały licznej załogi. W tych warunkach na dostawy Mosquitów, trzeba było poczekać. Szkolenie personelu latającego na nowym samolocie rozpoczęło się w grudniu 1943 r., wkrótce potem do dywizjonu dostarczono samoloty Mosquito FB Mk. VI, których liczba szybko rosła. Pomimo długiego szkolenia pierwsze zadanie bojowe zrealizowane przez dywizjon korzystający z nowych samolotów zostało zrealizowane dopiero 25 lutego 1944 r., gdy dywizjon 305 współpracował z brytyjskim 613 Dywizjonem. Podczas wykonywania pierwszego wspólnego zadania, obie polskie maszyny nie wzięły udziału w operacji i zawróciły po drodze - pierwszy samolot z powodu problemów technicznych powrócił na lotnisko krótko po starcie. Natomiast załoga drugiego, pilotowanego przez Kazimierza Konopaska nie była w stanie utrzymać się w brytyjskiej formacji z powodu problemów z silnikami i szybko zawróciła do bazy. Następna próba nastąpiła trzy dni później, gdy te same załogi otrzymały zadanie wykonania lotu wspólnie z Brytyjczykami. Tym razem efekty też były takie sobie. Pierwsza załoga zrzuciła bomby niecelnie, i tylko ostrzelała cel z broni pokładowej, a druga w ogóle go nie zauważyła z powodu gęstej mgły. Równie pechowe okazały się loty wykonywane 29 marca, gdy dwie polskie załogi miały współpracować z 613 dywizjonem brytyjskim - jedna z polskich załóg zgubiła się w chmurach i wróciła do bazy, a druga odnalazła cel i po obrzuceniu go bombami ostrzelała go jeszcze z broni pokładowej. Tyle dokumentacja brytyjska, jednakże w polskiej literaturze debiut bojowy Mosquitów w 305 Dywizjonie był opisywany zupełnie inaczej.
A jeśli podoba się Państwu to co robię i chcecie zobaczyć więcej treści na kanale, zapraszam do stawiania mi wirtualnej kawy. Aby to zrobić wystarczy wejść w link i dokonać przelewu na wybraną przez siebie kwotę: buycoffee.to/b...
W materiale wykorzystano fragmenty nagrań pochodzące ze zbiorów Imperial War Museum, a także z kanałów:
/ @312forrest
/ @jonathanlundkvist
Zacznij wspierać ten kanał, a dostaniesz te bonusy:
/ @balszoi
#airforce #aviation #lotnictwo #myśliwiec #fighter #samoloty #polska #royalairforce #dehavilland #mosquito #wojskopolskie #iiwojnaświatowa