Рет қаралды 308,504
100 ÜLKEDE 100 TÜRKÜ ÇIĞIRMAK
Bu yazı, 'Yüce Dağ Başında Yanar Bir Işık' videosu altında paylaştığım PASİFİK'E UMUTLA BAKMAK hikayesinin son bölümüdür.
Lise yıllarında okuduğum bir kitapta, açıklarda boğulma tehlikesi geçiren roman başkahramanı, kıyıya yanaşmakta olan vapurun güvertesindeki yolcuların telaşlı bağrışmalarını fark etmesi üzerine; yolcuların tepkisini, mide bulandırıcı bir bencillik şeklinde yorumluyordu; çünkü başkahramana göre, yolcuların bağrışmalarının tek bir sebebi vardı: Her birisi, gözünün önünde kendi boğulma manzarasını canlandırmıştır. Serili olduğum yerden başımda toplanan kalabalığın bakışlarında aynı bencilliği görüyordum. Bir gün, seyircisi oldukları manzaranın ana objesi olabilme ihtimali bile, tatlı canlarını ürkütmeye yetmişti. Onlara ölümü sorsaydım, hepimizi bekleyen bir son, derlerdi; oysa kaygının batağında, kısacık ömürlerini nasıl da tüketiyorlardı?
Sağlık mamurlarının az gerisinde bekleyen Hsiao'nun yüz çizgilerine, mimiklerine somut bir nesne olarak yapışıp kalmış ilkel korkuya bakışlarım takıldı. Benim yüzümden başının belaya gireceğini düşünüyor olmalıydı. Oysa gece boyunca, monoton hayatından ne kadar sıkıldığını anlatıyordu. Maceracı olmak, risk almak gerektiğini anlatıyor; bunları gerçekleştirmek için bir türlü cesaret edemediğini anlatıyordu. Tam da bir kıvılcıma ihtiyaç duyduğu bir anda karşısına çıkmış olmamın bir mucize olduğunu her fırsatta tekrar ediyordu. Bu tutarsızlık karşısında, insana dair, zihnimdeki bütün yüce kavramlar anlamını yitirmişti. Evet, insan, evrimsel sürecin noksan bir ürünüydü ve Hsiao'nun o an için tek suçu, insanlık ailesinin sadece bir üyesi olmasıydı.
Bakışlarımı süratle toplayıp serili olduğum yerden doğrulmaya yeltendim; fakat hantal bedenimden mi kaynaklandığı, yoksa dışardan mı uygulandığı bilmediğim inatçı bir direnç, irademi zorluyordu. Demin tutum ve eğilimlerini ilkel ve bencil bulduğum insanların karşısında, şimdi hazin bir utanca saplanmıştım. Başımda ara ara dönen anlaşılmaz diyalogların donukluğu, beni korkunç bir yalnızlığa sürüklemişti. Hsiao, bana açıklama yapma ihtiyacı duydu. Başımda diz çökerek:
"Sedyeyi bekliyorlar." dedi.
Gergindi. Yüz hatlarına yapışan ilkel korku, onun zaafiyet ve mahremiyetini ortaya döküyordu. Bu durum, mensubu olduğu ırkın asîl güzelliğiyle şekil bulmuş yüzünde, öylesine eğreti duruyordu ki böyle çirkin bir uyumsuzluğa sebep olduğum için tuhaf bir suçluluk duygusuna kapılmıştım.
Bir daha tökezleyecek olursam, diye mırıldandım, ıssız bir yerde ve yalnız olmayı dilerim.
Çince karekterlerin yazılı olduğu asfaltın üzerinde seriliydim. Gökyüzündeki yıldızların dağılımı, hayatın sırrını çözüme kavuşturan basit bir algoritmaydı. Yaygın öğretilerin sınırlarını aşan bir dehlizden geçiyordum ve ruhumda, yanıp sönen bir huzurun ürkekliği vardı. Ah! Diye iç geçiriyorum. Düşüncelerimi pekiştirmek için tekrar mırıldanıyorum: Dinlerin dimağına dokunmayan her deneyimin cezası, meğer ölümcül bir yalnızlıkmış! Yüzümü buruşturuyorum. İnsan aklı, çoğu zaman aptalca fikirler üretiyordu. Bunun üzerine, zihnimde mutlak yalnızlığın imkansızlığı düşüncesi yeşeriyor: Bilinmelidir ki, her fikir, zıddıyla anlamlıdır. Gülümsüyorum.
Yaşadığım sıradışı deneyime sık sık gölge düşüren, başımda toplanmış kalabalıkta ansızın bir hareketlilik yaşandı, ardından keskin bir metal sesi çınladı kulaklarımda. Asfalttan ayrılan terli vücudumda tatlı bir serinlik yatıştırdı beni. Hayatın sırrını sunan yıldızlar tepemden kaydı. Ardından ambulans kapısının tok sesi kulaklarımda patladı.
SON