Рет қаралды 126,216
100 ÜLKEDE 100 TÜRKÜ ÇIĞIRMAK
MANİLA SOKAKLARINDA BİR GECE
Sanki yıllardır bu şehirde yaşıyormuşum hissiyle doluydum. Sokaklardaki her bir detaya aşınaydım. Şehrin rastgele oluşan sokakları boyunca gelişigüzel park edilmiş sepetli motorsikletler ve çöpleri taşmış keskin kokulu çöp konteynerleri arasında kendimi puslu göğün kölesi gibi hissediyordum. Sırt çantamı sırtımdan çıkarmadan rastgele bir sokağın tenha bir yerine çöküp sabahı beklemeye koyuldum. Gün boyu, Güneş'in yakıcı ışınlarına maruz kalan şehir, gecenin bu vaktinde güneş çarpması yaşayan bir organizma gibi yüksek ateş içinde kıvranıyordu. İnsanın yüzüne yalım yalım vuran rüzgar, güneşin ortalığı kavurduğu öğlen saatlerine rahmet okutuyordu. Sırtımdan aşağı yakıcı terler süzüldü. O ana kadar üşendiğim için sırtımdan çıkarmadığım sırt çantamı çıkarıp duvara yasladım. Ara ara gecenin sessizliğini bozan her çıtırtıda, kaygı düzeyimde dramatik değişimler yaşanıyor; kendimi sakinleştirmek için yüreğime sahte bir cesaret pompalıyordum. Gecenin tüm uyuşukluğuna rağmen algılarım, sonuna kadar açıktı; gözlem yapma yeteneğim keskindi. Ayrıntılar daha berraktı. Zihnimin karanlıkta kalmış bölgelerinde, şimşekler çakıyor; içine düştüğüm küstahlığa aldırmaksızın büyük filozofların teorilerindeki tutarsız fikirleri uzlaştırmak için, sözüm ona yeni önermeler oluşturuyordum. En son, uzun zaman önce deliksiz bir uykuya dalmıştım. Yorgundum. Uyku ile uyanıklık arasındaki ince çizgide, rüya ile gerçeğin birbirine karıştığı deneyimler yaşıyordum. Yarı çıplak ayaklardan etrafa kaçışan hamamböcekleri, türdeşlerinin ezilmiş cesedlerine çarpa çarpa tenha yerlere sığınıyor; fakat çok geçmeden tekrar riske girip kaldırımların orta yerinde koşturuyordu. Her tarafı kırık dökük, paslanmış yağmur ızgaraları ile çöp konteynerleri arasında ürkekçe koşturan farelerin varlığına alışmış kediler, dolunayın parladığı çatılarda uyuklayarak gecenin tadını çıkarıyorlardı. Kapı ve pencereleri siyah bir karaltı halinde seçilebilen gecekonduların önündeki demir kafeslere kilitlenmiş birkaç köpeğin korkunç silüeti, merhamet hissini geceden söküp alıyordu. Üstü, ısıyı yansıtan adi saçlarla kapatılmış bu kafeslerde köpekler, gecenin sessizliğini bozan en ufak bir hareketi dahi bahane ederek acı acı havlıyordu. Gürültüye uyanan evlerin pencerelerindeki perdeler çekiliyor; karanlık yüzlerle göz göze geliyordum. Kaçmak için güçlü bir dürtü kalbimi parçaladı. Yerimden doğruldum. Hareketi farkeden köpekler, bağlı oldukları zincirlerden kurtulmak için öne atıldılar; başarılı olamayıca kaldıkları yerden havlamaya devam ettiler. Oradan hızlıca uzaklaşmaya çalışırken, tenimde uyuşma hissini takip eden karıncalanmayla birlikte bacaklarım, vücut ağırlığımı taşıyamaz hale gelmişti. Yere düşmemek için yolun ortasında, asfalta çöküverdim; fakat bileğim incinmişti. Aptal sakarlığıma, henüz kimsenin üzerinde denemediğim, gerçekte ise ne anlama geldiğini unuttuğum yabancı küfürler savurdum. Birkaç pencerenin ışığı yandı. Kaldırımda siyah bir karaltı gözüme ilişti. Sazımı unutmuştum.
"Bağlamam!"
Kendi sesimi duydum. Nasıl desem, sesim etrafta tanıdık ve insanın içini ısıtan anlamlı tek şeydi. İnsanın içi, kendi sesiyle ısınır mıydı hiç? Bir insan yalnızlığıyla sevişebilir miydi hiç? Ruh her şeye açıktı, ona yolladığınız uyarıcıların niceliği ve niteliği ölçüsünde insana deneyimler yaşatıyordu. Kendimi sıcacık asfalta sırtüstü bırakıverdim. Dolunayılı gecede, gökyüzüyle yapayalnız kalmanın tatlı uyuşukluğu sardı her yanımı. Yıldızların algoritması, anlam bulmak için bir dehanın doğuşunu bekliyor gibiydi.
"Gökyüzü yalan söylemez!" diye zihnimde çarpışan tezat düşünceleri mırıldanarak onayladım bir siyasetçi yüzsüzlüğüyle. Yolu tozlu, gecesi tezek kokulu kerpiç bir evin damında sırtüstü uzanıp altında masum hayaller kurduğum çocukluğumun gökyüzünden oldukça farklıydı. Bu şehrin sokaklarının bana tanıdık gelmesi, bir halisülasyondan başka bir şey değildi.
Ah! Seyyahlığın sarhoşluk veren belirsizlik bulutu, yine başımdan dağılmış, beni kırılgan bir ruh haliyle başbaşa bırakmıştı. Böyle anlarda, hayatın aptalca bir tesadüften ibaret olduğu düşüncesine saplandığımı bilmezmiş gibi.
Ansızın Tayvanlı bir kadının ruhuma işleyen sözü kulağımda çınladı:
"Depresifsin sen!"
Aylar önce yüzüme sarfettiği bu söze, o an omuz silkmiştim; oysa şimdi sinirden dişlerimi gıcırdatıyor ve:
"Kime göre, neye göre?" diye söyleniyordum.
Her şeye son vermenin zihni uyuşturan sonsuz huzuruyla dolup taştım. Yolun sağında ve solunda hiç durmadan karşılıklı havlayan köpeklere, mahallenin diğer bütün köpekleri de kulakları sağır edercesine ansızın eşlik etmeye başladı. Çok geçmeden gecenin karanlığını yararak üzerime gelen bir çift far gözümü aldı. Işık hüzmesi arttıkça, hipnoz oluyor, tehlike karşısındaki duyarsızlığımdan tuhaf bir zevk duyuyordum... DEVAMI YORUM KISMINDA.